W Wielkiej Brytanii po przedawkowaniu tego specyfiku zmarło już 2 nastolatków. Ich rodzice i nauczyciele zawzięcie walczą o zdelegalizowanie tego niebezpiecznego narkotyku.

W Polsce natomiast jest on wciąż w 100% legalny. Jego sprzedaż nie jest w żaden sposób kontrolowana, ani zabroniona. Sprzedawcy radośnie wręczają towar, pytając z uśmiechem o wystawienie faktury VAT.

Mefedron (4-MMC ) jest to organiczny związek chemiczny, pochodna katynonu. Stosowany w celach rekreacyjnych jako stymulant i empatogen. Dostępny handlowo w postaci chlorowodorku lub siarczanu, jako biały krystaliczny proszek, tabletki lub kapsułki.

Ceny za gram wahają się pomiędzy 50, a 70 zł, gdzie dawką efektywną – tą która powoduje narkotycznego ‘kopa’ jest około 200 mg.

Środek powoli wypycha z rynku dotychczas znane, nielegalne dopalacze dyskotekowe takie jak m.in. MDMA, czy Amfetamina. Niektórzy jego zwolennicy twierdzą nawet, że daje większego ‘powera’ niż dawka kokainy.

Działanie  mefedronu polega na ogromnej euforii, pobudzeniu, empatii znacznie polepszonemu nastrojowi itp.

Mefedron jest obecnie nielegalny w Izraelu, Szwecji, Norwegii, Finlandii i w Danii. W Niemczech jego obrót jest kontrolowany przez państwo. W Polsce dotychczas nikt się nim nie zainteresował, a policja rozkłada ręce, mówiąc, że jeżeli nie jest środkiem nielegalnym, to nie mogą nic zrobić.

Oto efekty, jakie występują po zażyciu substancji:

• pobudzenie
• euforia
• otwartość
• gonitwę myśli
• rozszerzenie źrenic (jak po przyjęciu amfetaminy)
• rumieńce na twarzy
• drżenie rąk
• gęsią skórkę
• podniesienie temperatury ciała
• podwyższenie ciśnienia tętniczego krwi i zaburzenia rytmu serca
• silne pragnienie przyjęcia kolejnej dawki (działanie silnie uzależniające)
• zaburzenia pamięci krótkoterminowej
• szczękościsk

Metabolity, czyli to co powstaje po przetworzeniu mefedronu przez organizm, są neurotoksyczne. Nawet kilka dni po zażyciu w moczu utrzymije się nieprzyjemny zapach spowodowany mefedronem.

Dotychczas zanotowano kilka przypadków zgonu po zażyciu mefedronu, które były spowodowane zbyt wysokim ciśnieniem krwi skutkującym wylewem. Po zażyciu większych dawek występują negatywne odczucia spowodowane zmęczeniem.  Niestety jest to substancja stosunkowo nowa i skutki jej zażywania nie są do końca znane. Wiadomo jednak, że bardzo silnie uzależnia psychicznie – podobnie jak kokaina, która ma porównywalne działanie.

Po zażyciu nawet stosunkowo niewielkich dawek dosyć często zdarza się przejściowa utrata pamięci krótkotrwałej. Niektórymi ze skutków ubocznych mogą być: krwawienie z nosa(szczególnie po przyjęciu do nosowym), pieczenie nosa, halucynacje, nudności, wymioty, kłopoty z krążeniem krwi, wysypki, uczucie niepokoju, paranoja, nadpobudliwość i urojenia. Gdy działanie środka zaczyna ustępować, występuje silna chęć sięgnięcia po kolejną dawkę, które często jest połączone z bardzo obniżonym nastrojem, a nawet występowaniem psychoz.

Tak zaskakujące wnioski wyciągnęli, nie jak by się mogło wydawać agenci ubezpieczeniowi – ale poważni naukowcy z Uniwersytetu w Buffalo. Badania prowadzone były na dwóch, niezależnych grupach  pacjentów – ubezpieczonych i tych nie ubezpieczonych.

Jak się okazało pacjenci nie posiadający ubezpieczenia są w większym niebezpieczeństwie śmierci na skutek ran postrzałowych lub wypadków samochodowych, niż pacjenci którzy je posiadają. Analiza została przeprowadzona w oparciu o 193.804 pacjentów z 649 obiektów prowadzonych przez  lekarzy medycyny ratunkowej z Uniwersytetu w Buffalo. Według naukowców, owe zjawisko opiera się na kondycji psychicznej pacjentów w obu grupach. Potwierdza to tylko fakt, że w dzisiejszych czasach pieniądze decydują o życiu człowieka…

Być może starożytni alchemicy nie poradzili sobie przy zamianie ołowiu w złoto.
Mając jednak nowoczesne lasery, mogli by stworzyć materiał o właściwościach podobnych
do platyny.

Ponad połowa światowej produkcji platyny jest wykorzystywana w katalizatorach samochodowych, gdzie pomaga zneutralizować tlenki węgla i tlenki azotu w spalinach.

Jak wiadomo, duży popyt powoduje utrzymywanie się wysokich cen tego cennego metalu.
Chemik A.Welfordenn z State University znalazł skuteczny sposób na znacznie obniżenie cen platyny na świecie.

Używając lasera do wyrzucenia elektronów z cząsteczki węglika wolframu, nadał jej właściwości, które w dużym stopniu naśladują platynę.
Węglik wolframu, to metal o wartości 1000 razy mniejszej niż platyna, nie przejdzie może jako pierścionek zaręczynowy, ale może znacznie obniżyć cenę rynkową platyny poprzez zastąpienie jej w katalizatorach samochodowych.

Panele zamontowane przez Holenderską firmę w Sustainable Dance Club, obniżają się o około 1 cm, za każdym razem gdy ktoś na nie nadepnie, a  silnik zamienia tym samym energię mechaniczną na elektryczną.

Według Sustainable Dance Club, taniec jednej osoby na płytce może generować od 2 do 20 watów energii, w zależności od jej wagi. Władze Toulouse planują zainstalować panele w centrum miasta i testować je przez dwa tygodnie, zanim ostatecznie zdecydują się na to rozwiązanie.

Obliczenia matematyczne wskazują niestety, że nawet jeśli każdy mieszkaniec miasta spędzi godzinę   na codziennym spacerze po mieście, w którym każdy cal kwadratowy chodnika pochłonie jego energię, nie da to mimo wszystko wystarczająco dużo energii do oświetlenia ulic, a nawet w znacznym stopniu nie zrekompensuje kosztów ich oświetlenia .

Zapewne instalacja tego typu paneli w dużym mieście, gdzie gęstość zaludnienia jest niewielka – mija się z celem. Ale instalacja ich np. w  Huntington, West Virginia, gdzie piesi prawdopodobnie generują dwa lub trzy razy więcej mocy niż przeciętny Francuz, można by  rozpocząć produkcję realnej energii.

Śmierdzące, trujące, wypełnione dwutlenkiem węgla i węglowodorem ‘

Odkrycie to jest nie tylko przedmiotem zainteresowania biologów.  Pitch Lake jest uważane za miejsce do złudzenia przypominające takie, z jakimi można by się spotkać na Tytanie – jednym z księżyców Saturna. Więc jeśli bakterie mogą przetrwać w Pitch Lake, mogą być w stanie rozwijać się na wrogiej powierzchni Tytana.

Drobne jednokomórkowe formy życia znalezione w Pitch Lake są bardzo wyjątkowe i bardzo wytrzymałe. Najczęściej są to bakterie archaiczne, które mogą bez problemu przetrwać w atmosferze beztlenowej.

Żywią się one węglowodorami, oddychają metalami i wymagają bardzo małej ilości wody. Zasadniczo, są one przeciwieństwem niemal wszystkich innych form życia występujących na ziemi  (Podobne zostały znalezione w podmorskich szybach naftowych).

Wszystkie te fakty utwierdzają nas tylko w teorii, że Tytan jest zbyt trudnym miejscem do rozwijania się życia, które znamy na ziemi – czyli takiego, które potrzebuje wody w stanie ciekłym. Patrząc przez pryzmat nauki, która opiera się o zjawiska i elementy znajdujące się wyłącznie na naszej planecie jest według naukowców zbyt egoistyczne. Poziom wiedzy, który posiadamy w tej chwili o innych planetach naszego, bądź  tym bardziej innych układów planetarnych opiera się w dużej mierze na założeniach, które często poparte są wyłącznie znikomymi faktami oraz odległymi obserwacjami.

Może się okazać, że to co nazywamy życiem  tutaj, gdzie indziej – czyli na innej niż ziemia planecie – nie będzie  nawet przypominać organizmów u nas występujących. Całkiem możliwe, że powstały tam różne niż u nas formy życia, które niczym nie przypominają znanych człowiekowi istot.

na podstawie: www.popsci.com, tłumaczenie i opracowanie: mag.media.pl.

W normalnych warunkach wirusy wyrządzają zwykle wiele szkód, ale mogą  jednocześnie stać

Np. niektóre bakteriofagi zostały zaprojektowane tak, aby czyścić beznadziejnie wyglądające infekcje, które bez nich byłyby praktycznie nie do wyleczenia.

Podobnie, materiał genetyczny wirusów został wykorzystany w celu ułatwienia produkcji biopaliw. Zespół z MIT (Massachusetts Institute of Technology) wykorzystuje zmodyfikowany wirus do montażu biologicznych  „nano-rusztowań”, niezbędnych do podziału wody na jej dwie części składowe wodór i tlen, które jak powszechnie wiadomo, są doskonałym paliwem.

Oczywiście, inne sposoby podziału wody na wodór i tlen istnieją, ale żaden z nich nie był dotychczas tak wydajny i prosty, jak metoda stosowana przez rośliny do utleniania wody w procesie fotosyntezy, używając w tym celu energię z zewnątrz ( energię słoneczną).

Niestety starania, aby wyodrębnić fotosyntetyzujące składniki z roślin do wykorzystania w ogniwach słonecznych okazały się w dużej mierze nieskuteczne.

Zespół MIT-u zdecydował się więc zaprojektować wirusy tak, aby sztucznie naśladowały proces fotosyntezy występujący u roślin. Wykorzystali oni w tym celu pigment biologiczny – porfiryny cynku oraz jako katalizatora – tlenek irydu. Korzystając z tych dwóch składników, zespół był już w stanie naśladować naturę swoją własną fotosyntezą, która okazała się bardzo skuteczna w przemianie wody w paliwo – w porównaniu do metody wykorzystywanej przez rośliny . Ale żeby skutecznie przeprowadzić taką reakcję, wykorzystywane w niej katalizatory oraz pigmenty musiały być odpowiednio ze sobą zestawione.

W eksperymencie wykorzystali oni szczep wirusa M13, który łatwo ulega wszelkim modyfikacjom, dzięki nieskomplikowanej budowie. Jest to nieszkodliwe dla człowieka, ale bardzo pomocne przy badaniach naukowych  nano-rusztowanie biologiczne. Naukowcy rozmieścili na obu przeciwnych końcach wirusa tlenek irydu oraz porfiryny cynku. Pigment (porfiryny cynku) wychwytywał energię słoneczną oraz przekazywał ją w dół długości wirusa gdzie znajdował się katalizator (tlenek irydu). Energia ta reagowała na iryd, który w odpowiedzi wydzielał z wody tlen.

Jednak w tym całym procesie wciąż brakuje jednego istotnego etapu. Mimo tego, że tlen został wyodrębniony z wody, to niestety wodór wciąż pozostawał niewykorzystany w postaci wolnych protonów i elektronów.

Obecnie naukowcy pracują nad innym „bionaśladowczym” systemem, który pozwoli wyodrębnić wodór do postaci użytecznej i możliwej do przechwytywania. Ale od skutecznego procesu, który pozwolił by produkować czyste paliwo na skalę przemysłową, tak jak robią to rośliny dzielą nas niestety jeszcze lata.  Zespół MIT ma nadzieje stworzyć kompletne, samowystarczalne urządzenie, które będzie mogło wykonać kompleksowo proces podziału wody na wodór i tlen w warunkach laboratoryjnych, w ciągu dwóch lat.

źródło: www.popsci.com, tłumaczenie i opracowanie: mag.media.pl.

Doczekaliśmy się „srebrnego” wieku jeżeli chodzi o nanocząsteczki. Już od kilku dobrych lat wiadomo, że mikro drobinki srebra działają antybakteryjnie.

Nanocząsteczka, czyli drobina o wielkości sto tysięcy razy mniejszej od ziarenka piasku (nanometr to milionowa część milimetra) zabija 99% znanych od dawna drobnoustrojów takich jak bakterie, grzyby, czy wirusy.

Jak to możliwe ?

Najmniejsze znane człowiekowi bakterie są około stu razy większe niż cząstki nanosrebra.

Cząstki te osiadają na błonie komórkowej drobnoustrojów, blokując tym samym enzymy, które są odpowiedzialne za ich rozmnażanie. Dodatkowo srebro samo poszukuje zarazków, przyciągając je swym dodatnim ładunkiem, co jest podwójnie skuteczne podczas zwalczania mikrobów.

W XIV wieku w Europie, podczas gdy szalała epidemia dżumy, niektórzy rodzice dawali dzieciom do ssania srebrne łyżeczki, nie jest natomiast znane źródło informacji, z którego czerpali informacje, że w ten sposób walczą z zarazą.

Bogacze posługujący się srebrnymi sztućcami podczas spożywania posiłków, znacznie rzadziej zapadali na choroby układu pokarmowego, za które jak wiadomo, są odpowiedzialne niektóre bakterie.

Także XIX wieku w Niemczech odkryto, że roztwór srebra działa odkażająco, np. przy zapaleniu oczu.

Nawet starożytni doceniali walory bakteriobójcze srebra. Choć nie były wówczas znane nanotechnologie, Sumerowie spostrzegli, że wrzucenie do mleka srebrnej monety, znacznie przedłuża jego trwałość.

Dziś cząstek nanosrebra używa się niemal w każdej dziedzinie życia. Powstają antybakteryjne farby, buty, skarpetki itp.  Na rynku można znaleźć szereg preparatów, przeznaczonych do dezynfekcji zawierających ten „cudowny” specyfik.

Aby zbadać poziom bezpieczeństwa produktów zawierających srebrne drobinki naukowcy zakupili sześć par markowych skarpetek z domieszką tego metalu. Moczyli je w wodzie destylowanej o temperaturze pokojowej, następnie potrząsali(tak jak dzieje się to w pralce), a na końcu mierzyli poziom jonów i nanocząsteczek srebra w wodzie.

Okazało się, że niektóre technologie wiążą srebro z tkaninami lepiej, zaś inne-gorzej. Z jednych skarpetek całe srebro znikało po kilku praniach, z innych – w ogóle się nie uwalniało. Obecność jonów srebra może szkodzić całym ekosystemom w zbiornikach wodnych – na przykład uszkadzać skrzela ryb. Na razie nie jest jasne, czy i na ile szkodliwe jest srebro w postaci nanocząsteczek.

Nanocząstki srebra to nowa technologia, czas pokaże, czy będą one „szkodliwe” na dłuższą metę.

Faktem jest, że dziś cząstki srebra są niemal niezastąpione. Tradycyjne środki dezynfekcyjne, by dały podobne efekty jak preparaty z cząsteczkami srebra, muszą być używane bez przerwy, a i tak nie doprowadzą do całkowitej eliminacji drobnoustrojów, gdyż bakterie się na nie uodparniają.

Piorun jest to bardzo silne wyładowanie elektryczne, które zachodzi między chmurami lub między chmurą, a ziemią.

Najczęściej ma miejsce, gdy na skutek szybkiego ochładzania się wilgotnego powietrza powstają Chmury typu culumonibus.

W takich chmurach kropelki wody elektryzują się i naładowane ujemnie gromadzą się w dole, a dodatnio w górze. Gdy zgromadzi się ogromna ilość ładunków, następuje złożony proces, który ludzkie oko widzi jako błyskawicę, a ucho słyszy jako grzmot. Grom powstaje przez rozprężanie mas powietrza nagrzanych przez piorun do temperatury 25 000 K. Nie można przewidzieć trasy przebiegu pioruna. Zwykle wybiera on najkrótszą drogę i najlepsze przewodniki np. maszty, dzwonnice, samotne Drzewa, wieże kościelne, słupy energetyczne itp., ale w niektórych przypadkach może poruszać się nawet poziomo i uderzyć w podstawę wysokiego masztu.

Zdarza się, że piorun po uderzeniu pozostawia z małego domu stertę gruzu. Np. w Columbos w USA zdarzył się kiedyś przypadek zburzenia kamiennego mostu, który wyglądał jak po uderzeniu ciężkiej bomby. Istnieją miejsca na Ziemi (np. Wyspa Jawa), które mają średnio 222 dni burzowe w roku, ale występują tam też lata, w których jest ich aż 322. W Polsce rocznie jest ok. 36, a na wybrzeżu Kalifornii do 8 dni burzowych.

Rocznie na świecie porażonych przez pioruny jest kilka tysięcy osób, dziennie kilkudziesięciu. Cały Czas nad powierzchnią ziemi szaleje ponad 40 tys. burz. W czasie burzy na naszych terenach pojawia się średnio 65 piorunów na godzinę, a w rejonach tropikalnych nawet 10 000 na godzinę.

Dawniej na wsiach chroniono się przed piorunami np. ustawiając gromnice w oknach lub biciem w dzwony (chociaż to ostatnie miało taki skutek, że stosunkowo często porażeniom ulegali właśnie dzwonnicy ), a porażonych często ZAKOPYWANO W ZIEMI - aż po szyję!!! – by ziemia „wyciągnęła” z ciała elektryczność(mówiąc fachowo – uziemiano ich).  Było to oczywiście absurdalne, bo po pierwsze należy porażonemu udzielić pierwszej pomocy (masaż serca i sztuczne oddychanie), a po drugie w ciele nie ma już elektryczności i jej „wyciąganie” nie ma sensu.

Zdarzają się przypadki poważnego uszkodzenia ciała np. rozerwania tkanek, słabego uszkodzenia np. krzaczaste ślady na skórze lub w ogóle nie ma żadnych widocznych uszkodzeń i człowiek żyje i ma się świetnie. Wszystko to zależy od parametrów pioruna (np. natężenie i napięcie prądu).

Zdarzył się kiedyś przypadek, gdy mężczyzna trafiony przez piorun stracił przytomność i… ubranie. Gdy się ocknął nie miał odzienia (zostało spalone przez piorun) i spokojnie, trochę oszołomiony wrócił do domu.

Co ciekawe, oprócz piorunów liniowych widzianych w postaci błyskawicy istnieją pioruny kuliste, których powstawanie i trwanie dotąd owiane jest tajemnicą. Złożone z plazmy ognista kule potrafią przenikać przez ściany, palić, uderzać i wybuchać jak granat lub duża porcja dynamitu. Pioruny paciorkowe natomiast widoczne są w postaci oddzielnych punktów świetlnych najczęściej w miejscu wyładowania liniowego i koloru czerwonobrunatnego.

Można sobie wyobrazić jakie informacje niesie ze sobą tak wspaniałe znalezisko:
Jak mówią naukowcy: To tak jakby kawałek tamtego świata zamknąć maleńkiej kapsule czasu.
Pewnie wielu czytelników, pamięta historię z filmu Jurasic Park – być może teraz za pomocą najnowszych
technologii uda się fantazję z filmu urzeczywistnić…

Wiek bursztynu znalezionego w Etiopii, szacowany jest na 95 milionów lat.
Znaczące złoża bursztynu z tego okresu znaleziono również w Ameryce Północnej i Eurazji -
podkreśla jeden z autorów badań, ekspert w dziedzinie zoologii bezkręgowców z
Amerykańskiego Muzeum Historii Naturalnej, Paul Nascimbene.

Przede wszystkim tego typu znaleziska przyczynią się do badania rozwoju roślin w różnych
okresach istnienia świata.

Dzięki badaniom bursztynów z różnych miejsc świata, można stopniowo ustalać kierunek przemieszczania się ewolucji
oraz potwierdzić wiele teorii związanych powstawaniem i ewolucją różnych gatunków roślin, czy zwierząt.