Naukowcy z Uniwersytetu Virginia Commonwealth odkryli, w jaki sposób pewne enzymy powodują ekspresję genów i wzrost komórek czerniaka. Odkrycie to może w niedalekiej przyszłości doprowadzić do stworzenia bardziej skutecznych, niż dotychczas leków istotnych w walce z rakiem oraz skutecznością jego leczenia.

Czerniak – przeważnie złośliwy rodzaj raka skóry, jest wysoce odporny na obecne strategie terapeutyczne z powodów, które nie są do końca znane dzisiejszej medycynie. Nowe badania VCU sugerują, że odkryty w 2003 roku enzym,  może służyć do wskazania konkretnego elementu genetycznego odpowiedzialnego za regulację ekspresji komórek czerniaka oraz jego odporności na leczenie.

Kilka lat temu, Fisher prowadził zespół naukowców z Columbia University w kierunku identyfikacji enzymów zwanych ludzkimi fosforylazami polinukleotydowymi lub hPNPaseold-35z aangażowanych w zahamowanie wzrostu ludzkiego czerniaka i innych komórek nowotworowych . Tzw.  napędy komórek rakowych nieodwracalnie tracą potencjał wzrostu i nabywają własności bardziej normalnych komórek, w procesie zwanym różnicowaniem komórek .  Odkryty enzym odgrywa istotną rolę w procesie starzenia komórkowego, kiedy to komórki nie mogą już dalej dzielić i giną. Ponadto, badacze opracowali nowe strategie leczenia związane z w/w enzymem, co pozwoliło na zmniejszenie wzrostu guza w zwierzęcych modelach nowotworowych.

W badaniach opublikowanych w PLoS Computational Biology, badacze dowiedli, że rozpoznawanie, czy zapach jest przyjemny, czy też nie – od urodzenia połączne jest na stałe z jego strukturą molekularną, a widoczne różnice polegają tylko i wyłącznie na kontekście w jakim owe zapachy występują w różnych kulturach.

Ustalenia te mogą mieć bardzo istotny wpływ na przemysł perfumeryjny, a także stanowić punkt krytyczny dla świętego Graala technologii – transmisji zapachów w formie cyfrowej.

Podczas ostatniej dekady, urządządzenia popularnie nazywane elektronicznymi nosami, bądź ‘eNosami,’ zostały zaprojektowane tak, żeby rozpoznawać znane im zapachy.

Podstawowym elementem eNosów są zestawy specjalnych chemicznych sensorów.

Jeżeli któryś z zapachów zostanie rozpoznany przez  eNos, jego budowa moleklarna stymuluje wybrane  sensory, tworząc unikalny elektryczny wzór, charakterystyczny dla danego zapachu.

Podobnie jak pies policyjny, eNos najpierw musi być “wyszkolony” w rozpoznawaniu zapachów budując swoistą bazę danych, zawierającą przetworzone na postać cyfrową wzory. Możliwe staje się wówczas rozpoznanie wybranego zapachu poprzez porównanie go istniejącym już kodem  w bazie.

Ale niestety w przećińwieństwie do ludzi,  jeśli ‘elektroniczny nos’ nie odnajdzie zapachu w swojej bazie danych, wogóle na niego nie zareaguje.

Tak więc zespół naukowców z Weizmann, pod przewodnictwem Dr. Rafi Haddad opracował całkiem inną metodę rozpoznawania zapachów.

Zamiast uczyć ‘elektronicznego nosa’ rozpoznawania poszczególnych zapachów, uczyli oni go oceniać zapach na osi pomiędzy najprzyjemniejszym, a tym najmniej przyjemnym.

Jako pierwszy krok poprosili oni grupę rodzimych Izraelczyków, aby ocenili przyjemność grupy zapachów według 30-punktowej skali od „bardzo przyjemny” do „bardzo nieprzyjemny”.

Na podstawie przeprowadzonych badań napisali oni algorytm, który zastosowali w ‘EN’. Co się okazało po testach, na zupełnie innej grupie izraelczyków – skuteczność ‘EN’, wynosiła aż 80%. Jeżeli natomiast wybór polegał na wytypowaniu zapachu tylko jako przyjemny, bądź nieprzyjemny skuteczność rosła do ponad 99%.

Co ciekawe urządzenie testowano również na grupie imigrantów z Etiopii i wyniki w oparciu o tę samą skalę były podobne, co utwierdziło naukowców tylko w fakcie, że ocena, czy dany zapach jest przyjemny, czy też nie, jest cechą wrodzoną.

Oczywiście istnieją pewne uwarunkowania kulturalne, ale podczas oceny zapachu nie są one aż tak istotne jak niegdyś sądzono.

Dzięki badaniom naukowców z Weizmann, znacznie przybliżamy się do przesyłania zapachów drogą elektroniczną. Możliwe będzie wówczas stworzenie odpowiedniej, niepowtarzalnej gamy zapachów przy grach, filmach, czy muzyce. Jednak na takie urządzenia musimy jeszcze poczekać dobre parę lat.

źródło: http://www.sciencedaily.com, opracowanie: mag.media.pl

Termin Czarna dziura powstał stosunkowo niedawno.

Wprowadził go w 1969 amerykański uczony John Wheeler .

Przedstawił za jego pomocą ideę która pojawiła się po raz pierwszy około 200 lat temu.

Istniały wówczas dwie konkurencyjne teorie świata.

Według pierwszej popieranej przez Newtona teorii, światło składać się miało z cząsteczek. Druga zaś teoria głosiła , że światło to fale.

Dziś już wiemy, że obie te teorie są słuszne. Światło należy uważać zarówno za cząsteczki jak i za fale. Jeżeli uznamy światło za fale nie jest jasne jak się zachowa i jak powinno reagować na grawitację. Jeżeli jednak uznamy światło za cząsteczki należy przyjąć, że grawitacja może mieć istotny wpływ na tor jego lotu oraz, że światło może zachowywać się jak np. pocisk artyleryjski.

Początkowo twierdzono, że światło porusza się z nieskończoną prędkością, a zatem grawitacja nie mogłaby go wyhamować. Po stwierdzeniu przez Roemera, że prędkość światła jest stała należało przyjąć, że grawitacja może mieć istotny wpływ na jego ruch. W 1783 założenie to wykorzystał John Michell wykazując, że gwiazda o dostatecznie dużej masie i gęstości wytwarzałaby tak duże pole grawitacyjne, że światło nie mogło by jej opuścić.

Tak powstałon wyobrażenie o czymś, co dziś nazywamy czarnymi dziurami.  W ramach teorii grawitacji Newtona nie można bez uwikłania się w sprzeczność traktować cząsteczek światła podobnie do pocisków artyleryjskich, ponieważ prędkość światła jest stała to pocisk wystrzelony pionowo do góry w którymś momencie zwalnia pod wpływem siły ciążenia, aż w końcu spada. Foton natomiast musi poruszać się ze stałą prędkością.

Jak zatem newtonowska grawitacja może mieć wpływ na Ruch światła?

Teorii opisującej poprawne działanie grawitacji brakowało aż do 1915 roku, kiedy to Albert Einstein ogłosił ogólną teorię względności. Aby zrozumieć jak powstają czarne dziury należy najpierw zrozumieć ewolucję zwykłych gwiazd.

Gwiazda powstaje, gdy duża ilość gazu głównie wodoru zaczyna się kurczyć pod wpływem własnego przyciągania grawitacyjnego. Atomy w gęstniejącej chmurze zderzają się ze sobą coraz częściej i częściej osiągając coraz to większe prędkości.

W końcu Temperatura jest tak Wysoka, że zderzające się ze sobą jądra wodoru nie odbijają się już od siebie, lecz łączą tworząc Hel. Dzięki ciepłu wydzielonemu podczas tej reakcji przypominającej kontrolowany Wybuch bomby wodorowej Gwiazda świeci. W gwiazdach utrzymuje się przez bardzo długi czas stan równowagi pomiędzy ciśnieniem podtrzymywanym przez ciepło pochodzące z reakcji jądrowych, a przyciąganiem grawitacyjnym. Po jakimś czasie gwiazda wyczerpuje jednak zapasy paliwa dla reakcji jądrowych. Paradoksalnie im większy jest początkowy zapas paliwa tym szybciej się wyczerpuje.

Dzieje się tak ponieważ im większą masę ma gwiazda tym wyższa musi być jej temperatura wewnętrzna, aby ciśnienie mogło zrównoważyć przyciąganie grawitacyjne. Wyższa temperatura powoduje jednocześnie, że szybciej przebiegają reakcje jądrowe i szybciej zużywa się paliwo. Kiedy paliwo zostanie całkowicie wyczerpane gwiazda stygnie i ulega skurczeniu, co może dziać się z nią dalej zrozumiano dopiero pod koniec lat dwudziestych.

W 1928 roku hinduski doktorant Subrahmanyan Chandrasekhar pożeglował do Anglii na Studia. W trakcie podróży obliczył on jak wielka może być gwiazda zdolna do przeciwstawieniu się własnemu przyciąganiu grawitacyjnemu.

Rozumował tak:  gdy gwiazda po zużyciu całego zapasu paliwa zaczyna się kurczyć maleją odległości między cząsteczkowe, a zatem muszą mieć on bardzo różne prędkości ( Zasada Pauliego dwie identyczne cząsteczki o spinie 1 nie mogą w granicach Zasady nieoznaczoności mieć takich samych położeń i prędkości). To powoduje wzrost odległości między nimi i rozszerzanie się gwiazdy.

Możliwe jest w takim razie zachowanie stanu równowagi i gwiazda może przeciwstawić się własnemu przyciąganiu. Jednak uświadomił on sobie, że ciśnienie wytworzone zgodnie z zasadą Pauliego ma swoje granice. Z teorii względności wynika także, że maksymalne różnica prędkości cząsteczek nie może być większa niż prędkość światła. Mówiąc prościej: gdy gęstość przekracza pewną krytyczną wartość, gwiazda nie jest w stanie przeciwstawić się własnemu przyciąganiu. Chandrasekhar obliczył, iż zimna gwiazda o masie półtorej masy słońca nie byłaby w stanie przeciwstawić się własnemu polu grawitacyjnemu (ta masa krytyczna jest znana jako masa graniczna Chandrsekha). Jeśli masa gwiazdy jest mniejsza od masy krytycznej, to gwiazda przestaje się kurczyć i osiąga swój stan stacjonarny stając się białym karłem o promieniu pary tysięcy kilometrów i gęstości rzędu setek milionów ton na cm3 .

Zaobserwowano bardzo wiele takich gwiazd.  Jedną z nich jest gwiazda krążąca wokół Syriusza. Natomiast Landau wskazał też, że gwiazda o masie w przybliżeniu dwa razy większej od słońca i promieniu mniejszym nawet od promienia białego karła może osiągnąć inny stan końcowy. Nazwano je gwiazdami neutronowymi . Z drugiej strony gwiazdy o masie większej niż granica Chandrasekhar stoją przed poważnym problemem.  Gdy kończy się ich Paliwo niektóre z nich eksplodują albo w jakiś inny sposób pozbywają się swojej masy. Trudno jednak w to uwierzyć bo skąd gwiazda ma wiedzieć kiedy i ile ma się pozbyć nadwagi…  A nawet jeżeli gwiazdy pozbywają się swojej masy, to co się stanie jeżeli na powierzchnie białego karła spadnie tyle materii, że jej masa stanie się większa od masy granicznej? Czy wtedy zapadnie się do stanu nieskończonej gęstości?

Eddington był tak zaszokowany konsekwencjami, że odmówił przyjęcia do wiadomości wyników Chandrasekhra. Następnie przyszła wojna i wszyscy zajęli się konstrukcją bomby atomowej.  Po wojnie znów wrócona do problemów gwiazd. Z prac Oppenheimera wyłonił się następujący końcowy stan gwiazdy.

Grawitacyjne pole gwiazdy zmienia trajektorie promieni świetlnych w czasoprzestrzeni – w pustej czasoprzestrzeni byłyby one inne. Stożki świetlne,  które pokazują jak rozchodzi się w czasoprzestrzeni błysk światła z ich wierzchołków , są pochylone do środka w pobliżu gwiazdy. W miarę jak gwiazda się kurczy pole grawitacyjne na jej powierzchni staje się coraz silniejsze.  Z tego powodu trudniej jest światłu uciec z powierzchni gwiazdy. Dalekiemu obserwatorowi wydaje się ono słabsze i przesunięte ku czerwieni. W końcu gdy gwiazda skurczy się, pole grawitacyjne stanie się tak silne, że światło nie będzie mogło uciec z gwiazdy w nieskończoność.

Z teorii względności wynika, że nic nie może się poruszać szybciej niż światło. Skoro nic innego nie jest w stanie uciec z powierzchni gwiazdy istnieje wobec tego zbiór powiązanych z tym faktem zdarzeń. Można zaobserwować pewien obszar czasoprzestrzeni, z którego nic nie może się wydostać by dotrzeć do odległego obserwatora.

Ten region w czasoprzestrzeni nazywamy czarną dziurą. Jego granicę nazywamy horyzontem zdarzeń.

W latach 1965-1970 Stephen Hawking i Roger Penros wykazali,  że zgodnie z ogólną teorią względności wewnątrz czarnej dziury musi istnieć osobliwość. To znaczy punkt, gdzie gęstość materii i krzywizna czasoprzestrzeni są nieskończone. Osobliwość owa przypomina wielki wybuch u początku czasu. Jednak tym razem jest to koniec czasu…

W punkcie osobliwym załamują się wszystkie prawa fizyki, tak więc i nasza zdolność przewidywania przyszłości.  Jednakże obserwator znajdujący się poza czarną dziurą zachowałby zdolność przewidywania, ponieważ ani światło, ani żadne inne sygnały nie mogą dotrzeć do niego z tejże nietypowej osobliwości. Osobliwości będące skutkiem grawitacyjnego zapadania się ciał pojawiają się tylko w takich miejscach jak czarna dziura, gdzie horyzont zdarzeń skrywa je przyzwoicie, uniemożliwiając obserwację z zewnątrz.

Aby zrozumieć co zobaczyliśmy obserwując zapadnięcie się zwykłej gwiazdy musimy pamiętać, że w teorii względności nie ma absolutnego czasu. Każdy obserwator mierzy swój własny czas.

Załóżmy, że pewien nieustraszony astronauta stojący na powierzchni gwiazdy co sekundę wysyłałby sygnał w kierunku statku kosmicznego. Powiedzmy, że w pewnej chwili o 11:00 na zegarku astronauty promień gwiazdy staje się mniejszy niż promień krytyczny, a więc pole Staje się tak silne, że nic nie może się wydostać , i następne sygnały astronauty już nie dotrą do statku W miarę jak zbliża się jedenasta koledzy ze statku stwierdzają że odstępy między sygnałami wydłużają się choć efekt ten jest bardzo słaby aż do 10:59:59 Odstęp między odbiorem sygnału wysłanego przez astronautę, gdy jego Zegar pokazywał 10:59:58, a rejestracją o 10:59:58 jest tylko minimalnie dłuższy niż sekunda, ale czas oczekiwania na następny sygnał będzie już nieskończony Jednak ten Scenariusz nie jest zbyt prawdopodobny, gdyż astronauta zginąłby.

Wróćmy jeszcze do osobliwości. Istnieją pewne rozwiązania równań ogólnej teorii względności , pozwalające astronaucie zobaczyć osobliwość i przeżyć. Może on uniknąć zderzenia z osobliwością, a zamiast tego wpaść do tak zwanej “dziury wygryzionej przez robaki” – wiodącej do innego regionu wszechświata. Może to sugerować wspaniałe możliwości podróży w czasie i przestrzeni, ale niestety takie rozwiązania są bardzo niestabilne i najmniejsze nawet zaburzenie, takie jak np. obecność astronauty całkowicie zmienia rozwiązanie. Astronauta nie zobaczy nawet tej osobliwości, do chwili zderzenia się z nią. W ten sposób dochodząc do kresu czasu.

Inaczej mówiąc osobliwość będzie zawsze znajdowała się w przyszłości, a nigdy w przeszłości.

Silna zasada kosmicznej cenzury stwierdza że w dowolnym realistycznym rozwiązaniu osobliwości muszą zawsze znajdować całkowicie w przyszłości (grawitacyjne zapadanie się ciała) lub całkowicie w przeszłości (model wielkiego wybuchu). Należy mieć nadzieję, że któraś z hipotez okaże się prawdziwa, ponieważ w pobliżu osobliwości nie jest wykluczona podróż w czasie. Horyzont zdarzeń utworzony jest przez trajektorie promieni świetlnych nie mogących wydostać się z czarnej dziury. Cokolwiek lub ktokolwiek przekroczy horyzont zdarzeń dotrze wkrótce do regionu nieskończonej gęstości i kresu czasu.