Być może starożytni alchemicy nie poradzili sobie przy zamianie ołowiu w złoto.
Mając jednak nowoczesne lasery, mogli by stworzyć materiał o właściwościach podobnych
do platyny.

Ponad połowa światowej produkcji platyny jest wykorzystywana w katalizatorach samochodowych, gdzie pomaga zneutralizować tlenki węgla i tlenki azotu w spalinach.

Jak wiadomo, duży popyt powoduje utrzymywanie się wysokich cen tego cennego metalu.
Chemik A.Welfordenn z State University znalazł skuteczny sposób na znacznie obniżenie cen platyny na świecie.

Używając lasera do wyrzucenia elektronów z cząsteczki węglika wolframu, nadał jej właściwości, które w dużym stopniu naśladują platynę.
Węglik wolframu, to metal o wartości 1000 razy mniejszej niż platyna, nie przejdzie może jako pierścionek zaręczynowy, ale może znacznie obniżyć cenę rynkową platyny poprzez zastąpienie jej w katalizatorach samochodowych.

Panele zamontowane przez Holenderską firmę w Sustainable Dance Club, obniżają się o około 1 cm, za każdym razem gdy ktoś na nie nadepnie, a  silnik zamienia tym samym energię mechaniczną na elektryczną.

Według Sustainable Dance Club, taniec jednej osoby na płytce może generować od 2 do 20 watów energii, w zależności od jej wagi. Władze Toulouse planują zainstalować panele w centrum miasta i testować je przez dwa tygodnie, zanim ostatecznie zdecydują się na to rozwiązanie.

Obliczenia matematyczne wskazują niestety, że nawet jeśli każdy mieszkaniec miasta spędzi godzinę   na codziennym spacerze po mieście, w którym każdy cal kwadratowy chodnika pochłonie jego energię, nie da to mimo wszystko wystarczająco dużo energii do oświetlenia ulic, a nawet w znacznym stopniu nie zrekompensuje kosztów ich oświetlenia .

Zapewne instalacja tego typu paneli w dużym mieście, gdzie gęstość zaludnienia jest niewielka – mija się z celem. Ale instalacja ich np. w  Huntington, West Virginia, gdzie piesi prawdopodobnie generują dwa lub trzy razy więcej mocy niż przeciętny Francuz, można by  rozpocząć produkcję realnej energii.

W normalnych warunkach wirusy wyrządzają zwykle wiele szkód, ale mogą  jednocześnie stać

Np. niektóre bakteriofagi zostały zaprojektowane tak, aby czyścić beznadziejnie wyglądające infekcje, które bez nich byłyby praktycznie nie do wyleczenia.

Podobnie, materiał genetyczny wirusów został wykorzystany w celu ułatwienia produkcji biopaliw. Zespół z MIT (Massachusetts Institute of Technology) wykorzystuje zmodyfikowany wirus do montażu biologicznych  „nano-rusztowań”, niezbędnych do podziału wody na jej dwie części składowe wodór i tlen, które jak powszechnie wiadomo, są doskonałym paliwem.

Oczywiście, inne sposoby podziału wody na wodór i tlen istnieją, ale żaden z nich nie był dotychczas tak wydajny i prosty, jak metoda stosowana przez rośliny do utleniania wody w procesie fotosyntezy, używając w tym celu energię z zewnątrz ( energię słoneczną).

Niestety starania, aby wyodrębnić fotosyntetyzujące składniki z roślin do wykorzystania w ogniwach słonecznych okazały się w dużej mierze nieskuteczne.

Zespół MIT-u zdecydował się więc zaprojektować wirusy tak, aby sztucznie naśladowały proces fotosyntezy występujący u roślin. Wykorzystali oni w tym celu pigment biologiczny – porfiryny cynku oraz jako katalizatora – tlenek irydu. Korzystając z tych dwóch składników, zespół był już w stanie naśladować naturę swoją własną fotosyntezą, która okazała się bardzo skuteczna w przemianie wody w paliwo – w porównaniu do metody wykorzystywanej przez rośliny . Ale żeby skutecznie przeprowadzić taką reakcję, wykorzystywane w niej katalizatory oraz pigmenty musiały być odpowiednio ze sobą zestawione.

W eksperymencie wykorzystali oni szczep wirusa M13, który łatwo ulega wszelkim modyfikacjom, dzięki nieskomplikowanej budowie. Jest to nieszkodliwe dla człowieka, ale bardzo pomocne przy badaniach naukowych  nano-rusztowanie biologiczne. Naukowcy rozmieścili na obu przeciwnych końcach wirusa tlenek irydu oraz porfiryny cynku. Pigment (porfiryny cynku) wychwytywał energię słoneczną oraz przekazywał ją w dół długości wirusa gdzie znajdował się katalizator (tlenek irydu). Energia ta reagowała na iryd, który w odpowiedzi wydzielał z wody tlen.

Jednak w tym całym procesie wciąż brakuje jednego istotnego etapu. Mimo tego, że tlen został wyodrębniony z wody, to niestety wodór wciąż pozostawał niewykorzystany w postaci wolnych protonów i elektronów.

Obecnie naukowcy pracują nad innym „bionaśladowczym” systemem, który pozwoli wyodrębnić wodór do postaci użytecznej i możliwej do przechwytywania. Ale od skutecznego procesu, który pozwolił by produkować czyste paliwo na skalę przemysłową, tak jak robią to rośliny dzielą nas niestety jeszcze lata.  Zespół MIT ma nadzieje stworzyć kompletne, samowystarczalne urządzenie, które będzie mogło wykonać kompleksowo proces podziału wody na wodór i tlen w warunkach laboratoryjnych, w ciągu dwóch lat.

źródło: www.popsci.com, tłumaczenie i opracowanie: mag.media.pl.

Doczekaliśmy się „srebrnego” wieku jeżeli chodzi o nanocząsteczki. Już od kilku dobrych lat wiadomo, że mikro drobinki srebra działają antybakteryjnie.

Nanocząsteczka, czyli drobina o wielkości sto tysięcy razy mniejszej od ziarenka piasku (nanometr to milionowa część milimetra) zabija 99% znanych od dawna drobnoustrojów takich jak bakterie, grzyby, czy wirusy.

Jak to możliwe ?

Najmniejsze znane człowiekowi bakterie są około stu razy większe niż cząstki nanosrebra.

Cząstki te osiadają na błonie komórkowej drobnoustrojów, blokując tym samym enzymy, które są odpowiedzialne za ich rozmnażanie. Dodatkowo srebro samo poszukuje zarazków, przyciągając je swym dodatnim ładunkiem, co jest podwójnie skuteczne podczas zwalczania mikrobów.

W XIV wieku w Europie, podczas gdy szalała epidemia dżumy, niektórzy rodzice dawali dzieciom do ssania srebrne łyżeczki, nie jest natomiast znane źródło informacji, z którego czerpali informacje, że w ten sposób walczą z zarazą.

Bogacze posługujący się srebrnymi sztućcami podczas spożywania posiłków, znacznie rzadziej zapadali na choroby układu pokarmowego, za które jak wiadomo, są odpowiedzialne niektóre bakterie.

Także XIX wieku w Niemczech odkryto, że roztwór srebra działa odkażająco, np. przy zapaleniu oczu.

Nawet starożytni doceniali walory bakteriobójcze srebra. Choć nie były wówczas znane nanotechnologie, Sumerowie spostrzegli, że wrzucenie do mleka srebrnej monety, znacznie przedłuża jego trwałość.

Dziś cząstek nanosrebra używa się niemal w każdej dziedzinie życia. Powstają antybakteryjne farby, buty, skarpetki itp.  Na rynku można znaleźć szereg preparatów, przeznaczonych do dezynfekcji zawierających ten „cudowny” specyfik.

Aby zbadać poziom bezpieczeństwa produktów zawierających srebrne drobinki naukowcy zakupili sześć par markowych skarpetek z domieszką tego metalu. Moczyli je w wodzie destylowanej o temperaturze pokojowej, następnie potrząsali(tak jak dzieje się to w pralce), a na końcu mierzyli poziom jonów i nanocząsteczek srebra w wodzie.

Okazało się, że niektóre technologie wiążą srebro z tkaninami lepiej, zaś inne-gorzej. Z jednych skarpetek całe srebro znikało po kilku praniach, z innych – w ogóle się nie uwalniało. Obecność jonów srebra może szkodzić całym ekosystemom w zbiornikach wodnych – na przykład uszkadzać skrzela ryb. Na razie nie jest jasne, czy i na ile szkodliwe jest srebro w postaci nanocząsteczek.

Nanocząstki srebra to nowa technologia, czas pokaże, czy będą one „szkodliwe” na dłuższą metę.

Faktem jest, że dziś cząstki srebra są niemal niezastąpione. Tradycyjne środki dezynfekcyjne, by dały podobne efekty jak preparaty z cząsteczkami srebra, muszą być używane bez przerwy, a i tak nie doprowadzą do całkowitej eliminacji drobnoustrojów, gdyż bakterie się na nie uodparniają.

Lasery to urządzenia wytwarzające specyficzny rodzaj światła.
Za ich pomocą można rozcinać tkanki , przesyłać światłowodowymi kablami programy TV ,
a także naprowadzać pociski na cel.

Białe światło , takie jak to wysyłane przez słońce lub żarówki , jest mieszaniną
fal świetlnych o różnych długościach. Każdej długości fali odpowiada
inna barwa światła , jeśli do naszego oka fale takie docierają oddzielnie.
Gdy wszystkie te barwy zmieszamy , otrzymujemy światło białe.
Światło o jednej długości fali , a więc nie będące mieszaniną świateł
o różnych kolorach , nazywamy monochromatycznym.
Otrzymać je można w lampach wyładowczych wypełnionych parami
różnych pierwiastków i związków chemicznych. Jednak lampy takie , podobnie
jak i wszystkie inne normalne źródła światła , wysyłają fale świetlne
przypadkowo , w różnym czasie , tak że ich fazy są różne.
Taki Rodzaj światła nazywamy niekoherentnym , czyli niespójnym.
Inaczej recz ma się z laserami : te emitują monochromatyczne i spójne ( koherentne ,
czyli zgodne w fazie ) fale świetlne.
Stąd właśnie światło emitowane przez laser bierze prawie wszystkie swe niezwykłe cechy.
Światło niespójne zawsze rozprasza się na boki , przez co jego natężenie
szybko maleje , wraz ze zwiększaniem się odległości od źródła.
Światło koherentne rozprasza się tylko w minimalnym stopniu ,
tak że wąski jego promień można przesyłać na wielkie odległości
z niewielką tylko stratą energii.
Laserów o dużej mocy można używać jako broni do bezpośredniego
rażenia przeciwnika – czegoś w rodzaju uwspółcześnionych „ promieni śmierci ”
ze wczesnych powieści sience – fiction. Są one jednak o wiele bardziej
efektywne nie tylko jako broń w ścisłym tego słowa znaczeniu ,
a jako urządzenia odszukujące i oznaczające cele , niszczone następnie
przez rakiety naprowadzane wiązką świetlną. Znajdujące się na polu walki ,
obiekty przeciwnika oświetlane są wiązką promieni laserowych.
Następnie wystrzeliwuje się rakiety , których detektory rejestrują promienie
laserowe odbite od celów.

Rakiety podążają za światłem i z wielką precyzją
uderzają w cel. Pokojowe zastosowania laserów są znacznie szersze , aniżeli militarne.
Lasera można używać do cięcia i spawania metali , ponieważ w stosunkowo
wąskiej wiązce można zgromadzić wielką energię. W chirurgii promieni
laserowych używa się do przecinania tkanek. Normalne Narzędzia chirurgiczne ,
jak skalpel czy lancet , trzeba często sterylizować , a poza tym szybko się
tępią i stają się bezużyteczne. Niedogodności tych pozbawione są promienie
lasera. Poza tym przecinane laserem naczynia krwionośne zasklepiają się
wskutek wysokiej temperatury , co redukuje krwawienie. Lasery w medycynie
są używane także do innych celów , na przykład do zapobiegania krwawieniu
z wrzodów żołądka czy do przyklejania odklejonej siatkówki do dna oka.
Analogicznie do generowanych w nadajnikach fal radiowych , fale świetlne
emitowane przez laser mogą być użyte do przesyłania sygnałów radiowych
bądź telewizyjnych. Sygnały świetlne przesyłane są wtedy poprzez
światłowody.
Światło jest falą elektromagnetyczną powstającą , gdy elektrony , krążące wokół
jąder atomowych , tracą porcje ( czyli kwanty ) energii. Elektrony krążą po ściśle
określonych orbitach i stracie energii towarzyszy przejście z orbity zewnętrznej ,
o wyższej energii , na wewnętrzną , o energii niższej. Przy okazji emitowany
jest kwant światła ( inaczej Foton ) , czyli właśnie owa nadwyżka energii.
Aby doszło do emisji fotonu , atom musi zostać wpierw wzbudzony , jego
elektrony muszą znaleźć się na zewnętrznych orbitach. Można tego dokonać
poprzez ogrzewanie , bombardowanie elektronami lub umieszczając atomy
w polu elektrycznym o dużym natężeniu. Można też bombardować atomy
kwantami światła. Podczas wzbudzania atomu jego elektrony absorbują
energię i przeskakują na orbity zewnętrzne. W zwykłych warunkach powrót
na orbitę podstawową i związana z tym emisja fotonu zachodzi w sposób
przypadkowy i nie jest w żadnym stopniu związana z zachowaniem się innych
elektronów lub atomów. Nazywa się to emisją spontaniczną.
W laserze wzbudzone atomy gazu bądź kryształu są bombardowane fotonami.
To zmusza elektrony do przejścia na niższą orbitę , czemu towarzyszy emisja
dalszych fotonów. Proces ten nazywamy emisją wymuszoną. Każdy emitowany
foton jest zgodny w fazie z fotonem , który spowodował jego emisję.
taka Para może symulować emisję następnych fotonów wszędzie tam ,
gdzie dotrze.
W laserze większość atomów znajduje się w stanie wzbudzonym , więc liczba
emitowanych fotonów narasta lawinowo w następujących po sobie procesach
emisji wymuszonej. W rezultacie otrzymujemy Strumień spójnego światła
o stosunkowo dużym natężeniu.
W przeciwieństwie do lasera zwykła latarka wysyła światło niespójne. Składa się ono
z fal o różnych długościach i poprzesuwanych w fazie. Dlatego właśnie
światło latarki tworzy wiązkę rozproszoną.
W laserze rubinowym atomy chromu są wzbudzane przez błyski światła ,
generowane w lampie ksenonowej . Fotony , emitowane przez wzbudzone
w ten sposób atomy , poruszają się wzdłuż rubinowego pręta , stymulując
emisję z innych atomów chromu – jest to właśnie światło laserowe.

Słońce

Podstawowym źródłem energii dla Ziemi jest Promieniowanie słoneczne, wraz, z którym

dociera do Ziemi moc około 178000 TW (Tera Watów), z czego ok. 30% jest dobijane przez atmosferę, ponad 45% pochłaniają lądy i morza. Pozostała zostaje zużyta w procesie fotosyntezy (100 TW). Właśnie Fotosynteza jest odpowiedzialna za powstawanie przez setki milionów lat: paliw kopalnych, węgla, torfu, ropy naftowej i gazu ziemnego.

Olbrzymie zapotrzebowanie na energię wystąpiło w dobie rewolucji przemysłowej. W 1980 roku zużycie energii wzrosło 10-krotnie, choć Liczba ludzi zwiększyła się tylko 2,5 krotnie.

Wzrost jednostkowego zużycia w przeliczeniu na jednego mieszkańca Ziemi rośnie nadal.

W drugiej połowie XX wieku węgiel (kamienny, brunatny) przestał być głównym źródłem energii, zwłaszcza w krajach wysoko rozwiniętych. Zastąpiły go takie Surowce jak ropa naftowa i gaz ziemny, również ważną rolę odegrały tu względy ekologiczne. W trakcie spalania węgla emitowane są do atmosfery szkodliwe pyły i związki głównie siarki. Ropa naftowa jest łatwiejsza do wydobyciu i transporcie, jest też bardziej kaloryczna Niż węgiel. Po II wojnie światowej wzrosło znaczenie gazu ziemnego. Gaz ziemny ma wiele zalet: jest wysokokaloryczny, tani w wydobyciu, transporcie, jego zanieczyszczenie środowiska jest minimalne.

Energia elektryczna odgrywająca najważniejszą rolę w przemyśle i gospodarce wytwarzana jest głównie w elektrowniach cieplnych,wodnych, jądrowych i wiatrowych. Elektrownie cieplne wytwarzają ponad 60% światowej produkcji energii elektrycznej. W odróżnieniu od elektrowni cieplnych Elektrownie wodne nie zanieczyszczają środowiska naturalnego. Elektrownie wodne wymagają odpowiedniego ukształtowania terenu i znacznego potencjału wód, a także poniesienie dużych kosztów związanych z budową zapór wodnych. Jednak Elektrownie wodne są znacznie tańsze Niż cieplne i pod względem ekologicznych są lepsze od cieplnych oraz mogą pracować w różnych porach roku. Elektrownie wodne dostarczają 21% ogółu energii elektrycznej na świecie.

Istniejące w ponad 30 krajach Elektrownie Jądrowe wytwarzają około 17% ogólnej produkcji energii elektrycznej na świecie. Zasadniczą zaletą elektrowni jądrowej stanowi olbrzymia Wydajność uranu i toru- podstawowych paliw jądrowych. Światowe zużycie energii jądrowej w okresie 1970-1985 wzrosło 10- krotnie. Elektrownie Jądrowe nie zanieczyszczają środowiska pyłami i trującymi gazami, ale występują trudności z bezpiecznym składowaniem odpadów promieniotwórczych.

Wyczerpanie złóż surowców energetycznych oraz kryzysy naftowe spowodowały, że świat poszukuje alternatywnych źródeł energii. Rosnące Koszty produkcji energii oraz Ryzyko wyczerpania się zasobów energetycznych są motorem poszukiwań alternatywnych źródeł energii. W pierwszej kolejności zwrócono się ku najstarszym, znanym od wieków rozwiązaniom. Należy do niej wykorzystanie siły wiatru i Słońca.

Elektrownie wiatrowe mają moc około 200 kW. Zaletą tego typu elektrowni jest to, że jest ona przyjazna dla środowiska.

W niewielkim stopniu jest wykorzystywana Energia słoneczna. Możliwości jej wykorzystania stanowią przeszkody technologiczne. Baterie słoneczne o mocy 1000 MW musiałyby mieć powierzchnię 104 m2. Należy przy tym pamiętać, że najwięcej dni słonecznych w roku mają obszary położone w niskich szerokościach geograficznych. Z wyżej wymienionych powodów baterie słoneczne są popularne tylko w gospodarstwach domowych i w małych gospodarstwach rolnych. Umieszczone na dachach budynków podgrzewają wodę lub są wykorzystywane do suszenia ziarna lub pasz.

W gospodarstwach domowych lub rolniczych od lat wykorzystuje się Zasoby geotermiczne, czyli energię gorących źródeł i gejzerów. Wody termalne na głębokości 250-600m mogą osiągnąć temperaturę rzędu 3000 C.

Do nowatorskich, ale zyskujących sobie coraz większą popularność pomysłów należy zaliczyć wykorzystanie do produkcji energii odpadów komunalnych, przemysłowych i organicznych. Te ostatnie wykorzystuje się do produkcji oleju opałowego, bądź też doi produkcji tzw. „biogazu”.

Do przyszłości należy Projekt wykorzystujący różnicę temperatury wody morskiej. W strefach klimatu gorącego Temperatura wody przy powierzchni może wynosić ponad 300 C, podczas gdy na dużych głębokościach spada do 3-40 C. Stworzenie zamkniętego obiegu wody pomiędzy warstwami o różnej temperaturze pozwoliłoby uzyskać parę wodną napędzającą generatory. Również w fazie eksperymentu jest Projekt wykorzystania wody morskiej jako surowca do produkcji wodoru- paliwa w reakcji fuzji wodorowej. Jak widać w dziedzinie energetyki jest jeszcze dużo do zrobienia.

Można sobie wyobrazić jakie informacje niesie ze sobą tak wspaniałe znalezisko:
Jak mówią naukowcy: To tak jakby kawałek tamtego świata zamknąć maleńkiej kapsule czasu.
Pewnie wielu czytelników, pamięta historię z filmu Jurasic Park – być może teraz za pomocą najnowszych
technologii uda się fantazję z filmu urzeczywistnić…

Wiek bursztynu znalezionego w Etiopii, szacowany jest na 95 milionów lat.
Znaczące złoża bursztynu z tego okresu znaleziono również w Ameryce Północnej i Eurazji -
podkreśla jeden z autorów badań, ekspert w dziedzinie zoologii bezkręgowców z
Amerykańskiego Muzeum Historii Naturalnej, Paul Nascimbene.

Przede wszystkim tego typu znaleziska przyczynią się do badania rozwoju roślin w różnych
okresach istnienia świata.

Dzięki badaniom bursztynów z różnych miejsc świata, można stopniowo ustalać kierunek przemieszczania się ewolucji
oraz potwierdzić wiele teorii związanych powstawaniem i ewolucją różnych gatunków roślin, czy zwierząt.

Szczerze mówiąc nie ma w nim nic przełomowego jeżeli chodzi o sam sposób transpotru statku w przestrzeń kosmiczną . Jak każdy inny pojazd do tego służący ,  jest on zaopatrzony w potężną rakietę nośną umieszczoną na jego końcu.

Jednakże główną  różnicą pomiędzy tradycyjnym promem, a X-37 jest brak pilota w tym drugim.

United States  Air Force (Siły zbrojne Stanów Zjednoczonych) oświadczyły, że funkcjonalność X-37 będzie zbliżona do zwykłych promów kosmicznych, lecz z powodu braku załogi wiele eksperymentów z przyczyn czysto technicznych nie będzie mogło być wykonanych . Co więc będzie celem X-37 ? Duża ilość niedomówień i tajemnic krążących wokół tego projektu, może wskazywać na możliwość wykorzystania go w celach czysto militarnych.

Początkowo projekt  x-37  prowadzony był wyłącznie przez NASA, lecz gdy Europejska Agencja Kosmiczna nie była w stanie zachować jego płynności finansowej, został on sfinansowany przez Siły Powietrzne Stanów Zjednoczonych (Air Force), co w samo w sobie jest niepodważalną informacją o przyszłych losach X-37.

Oczywiście fakt, że projekt jest objęty ścisłą tajemnicą oraz, że US Air Force nim zarządzają  nie musi wcale świadczyć o bezpośrednim zagrożeniu pokoju na świecie. Wiadomo przecież, że naukowcy od dłuższego już czasu pracują nad obniżaniem kosztów związanych z wykorzystaniem zasobów ludzkich w wielu różnych dziedzinach, w tym wysyłaniu ich w przestrzeń kosmiczną.

Wokół projektu X-37 króżyło wiele różnych plotek – np. teoria mówiąca, że statek ten może być wykorzystany do błyskawicznego i trudnego do wykrycia przenoszenia pocisków w dowolne miejsce na świecie. Nie ma jednak na to jakichkolwiek dowodów, tym bardziej teoria ta może wydawać się zabawna, biorąc pod uwagę trudności związane z ponownym wejściem w atmosferę ziemską.

Niezależnie od negatywnych komentarzy, projekt ten może przynieść duże korzyści w przyszłych przedsięwzięciach.