12 lat temu, na ekranach naszych kin gościły dwie hollywoodzkie superprodukcje podejmujące temat nadchodzącej zagłady, której sprawcą miały być monstrualne, zmierzające w kierunku Ziemi, ciała niebieskie. Z uśmieszkami na twarzach spoglądaliśmy wówczas na bohaterów “Dnia zagłady” i “Armageddonu”, którzy ruszają w kierunku zagrażających Błękitnej planecie obiektów, by odwrócić tragiczne przeznaczenie.

W świecie nauki wszystko zmienia się jednak jak w kalejdoskopie, i to co wczoraj traktowano jeszcze w kategoriach science-fiction, dziś stać się może rzeczywistością. Przedstawiciele NASA zapowiedzieli właśnie, że planują przeprowadzenie kosmicznej misji, której zarys przywodzi na myśl fabułę wspomnianych filmów. Plany amerykańskiej agencji kosmicznej podyktowane są realnym niebezpieczeństwem, które może dotknąć Ziemię już w 2182 r. W świecie nauki coraz głośniej mówi się o wielkiej, “pędzącej” w naszym kierunku asteroidzie, której uderzenie spowodowałoby wyzwolenie energii równoważnej z jednoczesną detonacją setek bomb jądrowych.

Byłoby to ogromne uderzenie porównywalne z wybuchem setek największych, zbudowanych kiedykolwiek bomb jądrowych, które utworzyłyby krater o średnicy ok. 10 kilometrów.” – stwierdził Clark Chapman z Southwest Research Institute in Boulder w Kolorado.

Zdaniem ekspertów istnieje jedna szansa na tysiąc, że do kolizji takiej dojdzie 24 września 2182 r. Specjaliści nie chcą jednak czekać do ostatniej chwili, by sprawdzić czy asteroida 1999 RQ36 uderzy w Ziemię i już teraz zapowiadają misję, która pozwoli ustalić jej dokładną trajektorię.

Wiele wskazuje na to, że w 2106 r. – 76 lat przed zapowiadanym terminem potencjalnej katastrofy – z Ziemi może zostać wysłany statek kosmiczny, którego zadaniem będzie dotarcie do asteroidy i pobranie z niej próbek skalnych. Misja zyskała już swój kryptonim i od teraz określana jest mianem OSIRIS-Rex.

“Jest jednym z najłatwiejszych celów do osiągnięcia w najbliższym czasie, ale to jednoznacznie oznacza, że może łatwo w nas uderzyć.” – mówi na temat obiektu 1999 RQ36 Michael Drake, który ma szansę zostać kierownikiem projektu OSIRIS-Rex.

W Wielkiej Brytanii po przedawkowaniu tego specyfiku zmarło już 2 nastolatków. Ich rodzice i nauczyciele zawzięcie walczą o zdelegalizowanie tego niebezpiecznego narkotyku.

W Polsce natomiast jest on wciąż w 100% legalny. Jego sprzedaż nie jest w żaden sposób kontrolowana, ani zabroniona. Sprzedawcy radośnie wręczają towar, pytając z uśmiechem o wystawienie faktury VAT.

Mefedron (4-MMC ) jest to organiczny związek chemiczny, pochodna katynonu. Stosowany w celach rekreacyjnych jako stymulant i empatogen. Dostępny handlowo w postaci chlorowodorku lub siarczanu, jako biały krystaliczny proszek, tabletki lub kapsułki.

Ceny za gram wahają się pomiędzy 50, a 70 zł, gdzie dawką efektywną – tą która powoduje narkotycznego ‘kopa’ jest około 200 mg.

Środek powoli wypycha z rynku dotychczas znane, nielegalne dopalacze dyskotekowe takie jak m.in. MDMA, czy Amfetamina. Niektórzy jego zwolennicy twierdzą nawet, że daje większego ‘powera’ niż dawka kokainy.

Działanie  mefedronu polega na ogromnej euforii, pobudzeniu, empatii znacznie polepszonemu nastrojowi itp.

Mefedron jest obecnie nielegalny w Izraelu, Szwecji, Norwegii, Finlandii i w Danii. W Niemczech jego obrót jest kontrolowany przez państwo. W Polsce dotychczas nikt się nim nie zainteresował, a policja rozkłada ręce, mówiąc, że jeżeli nie jest środkiem nielegalnym, to nie mogą nic zrobić.

Oto efekty, jakie występują po zażyciu substancji:

• pobudzenie
• euforia
• otwartość
• gonitwę myśli
• rozszerzenie źrenic (jak po przyjęciu amfetaminy)
• rumieńce na twarzy
• drżenie rąk
• gęsią skórkę
• podniesienie temperatury ciała
• podwyższenie ciśnienia tętniczego krwi i zaburzenia rytmu serca
• silne pragnienie przyjęcia kolejnej dawki (działanie silnie uzależniające)
• zaburzenia pamięci krótkoterminowej
• szczękościsk

Metabolity, czyli to co powstaje po przetworzeniu mefedronu przez organizm, są neurotoksyczne. Nawet kilka dni po zażyciu w moczu utrzymije się nieprzyjemny zapach spowodowany mefedronem.

Dotychczas zanotowano kilka przypadków zgonu po zażyciu mefedronu, które były spowodowane zbyt wysokim ciśnieniem krwi skutkującym wylewem. Po zażyciu większych dawek występują negatywne odczucia spowodowane zmęczeniem.  Niestety jest to substancja stosunkowo nowa i skutki jej zażywania nie są do końca znane. Wiadomo jednak, że bardzo silnie uzależnia psychicznie – podobnie jak kokaina, która ma porównywalne działanie.

Po zażyciu nawet stosunkowo niewielkich dawek dosyć często zdarza się przejściowa utrata pamięci krótkotrwałej. Niektórymi ze skutków ubocznych mogą być: krwawienie z nosa(szczególnie po przyjęciu do nosowym), pieczenie nosa, halucynacje, nudności, wymioty, kłopoty z krążeniem krwi, wysypki, uczucie niepokoju, paranoja, nadpobudliwość i urojenia. Gdy działanie środka zaczyna ustępować, występuje silna chęć sięgnięcia po kolejną dawkę, które często jest połączone z bardzo obniżonym nastrojem, a nawet występowaniem psychoz.

Naukowcy z University of Western Ontario odkryli biologiczny związek pomiędzy  stresem, niepokojem, a depresją. Poprzez określenie mechanizmów działania połączeń mózgowych, badania naukowe prowadzone przez Stephena Fergusona z Robarts Research Institute pokazują dokładnie, jak stres i lęk mogą doprowadzić do depresji.

Stephen Ferguson podczas badań odkrył również małe cząsteczki inhibitora (wiązek chemiczny powodujący zahamowanie bądź spowolnienie reakcji chemicznej)  , które mogą wprowadzić nowy, lepszy sposób leczenia lęku, depresji i innych zaburzeń. Wyniki badań są publikowane online w czasopiśmie Nature Neuroscience.

Ferguson, Ana Magalhaes oraz ich współpracownicy wykorzystali model zachowań myszy przeprowadzając szereg eksperymentów molekularnych wskazujących drogę połączeń mózgowych, testując tym samym nowy inhibitor.

“Nasze wyniki sugerują, że może to być początek zupełnie nowej generacji leków, które w przyszłości mogą być wykorzystywane do selektywnego leczenia depresji, które będą jednocześnie znacznie bardziej skuteczne.” – Stephen Ferguson.

Naukowcy z Uniwersytetu Virginia Commonwealth odkryli, w jaki sposób pewne enzymy powodują ekspresję genów i wzrost komórek czerniaka. Odkrycie to może w niedalekiej przyszłości doprowadzić do stworzenia bardziej skutecznych, niż dotychczas leków istotnych w walce z rakiem oraz skutecznością jego leczenia.

Czerniak – przeważnie złośliwy rodzaj raka skóry, jest wysoce odporny na obecne strategie terapeutyczne z powodów, które nie są do końca znane dzisiejszej medycynie. Nowe badania VCU sugerują, że odkryty w 2003 roku enzym,  może służyć do wskazania konkretnego elementu genetycznego odpowiedzialnego za regulację ekspresji komórek czerniaka oraz jego odporności na leczenie.

Kilka lat temu, Fisher prowadził zespół naukowców z Columbia University w kierunku identyfikacji enzymów zwanych ludzkimi fosforylazami polinukleotydowymi lub hPNPaseold-35z aangażowanych w zahamowanie wzrostu ludzkiego czerniaka i innych komórek nowotworowych . Tzw.  napędy komórek rakowych nieodwracalnie tracą potencjał wzrostu i nabywają własności bardziej normalnych komórek, w procesie zwanym różnicowaniem komórek .  Odkryty enzym odgrywa istotną rolę w procesie starzenia komórkowego, kiedy to komórki nie mogą już dalej dzielić i giną. Ponadto, badacze opracowali nowe strategie leczenia związane z w/w enzymem, co pozwoliło na zmniejszenie wzrostu guza w zwierzęcych modelach nowotworowych.

Tak zaskakujące wnioski wyciągnęli, nie jak by się mogło wydawać agenci ubezpieczeniowi – ale poważni naukowcy z Uniwersytetu w Buffalo. Badania prowadzone były na dwóch, niezależnych grupach  pacjentów – ubezpieczonych i tych nie ubezpieczonych.

Jak się okazało pacjenci nie posiadający ubezpieczenia są w większym niebezpieczeństwie śmierci na skutek ran postrzałowych lub wypadków samochodowych, niż pacjenci którzy je posiadają. Analiza została przeprowadzona w oparciu o 193.804 pacjentów z 649 obiektów prowadzonych przez  lekarzy medycyny ratunkowej z Uniwersytetu w Buffalo. Według naukowców, owe zjawisko opiera się na kondycji psychicznej pacjentów w obu grupach. Potwierdza to tylko fakt, że w dzisiejszych czasach pieniądze decydują o życiu człowieka…

Być może starożytni alchemicy nie poradzili sobie przy zamianie ołowiu w złoto.
Mając jednak nowoczesne lasery, mogli by stworzyć materiał o właściwościach podobnych
do platyny.

Ponad połowa światowej produkcji platyny jest wykorzystywana w katalizatorach samochodowych, gdzie pomaga zneutralizować tlenki węgla i tlenki azotu w spalinach.

Jak wiadomo, duży popyt powoduje utrzymywanie się wysokich cen tego cennego metalu.
Chemik A.Welfordenn z State University znalazł skuteczny sposób na znacznie obniżenie cen platyny na świecie.

Używając lasera do wyrzucenia elektronów z cząsteczki węglika wolframu, nadał jej właściwości, które w dużym stopniu naśladują platynę.
Węglik wolframu, to metal o wartości 1000 razy mniejszej niż platyna, nie przejdzie może jako pierścionek zaręczynowy, ale może znacznie obniżyć cenę rynkową platyny poprzez zastąpienie jej w katalizatorach samochodowych.

W badaniach opublikowanych w PLoS Computational Biology, badacze dowiedli, że rozpoznawanie, czy zapach jest przyjemny, czy też nie – od urodzenia połączne jest na stałe z jego strukturą molekularną, a widoczne różnice polegają tylko i wyłącznie na kontekście w jakim owe zapachy występują w różnych kulturach.

Ustalenia te mogą mieć bardzo istotny wpływ na przemysł perfumeryjny, a także stanowić punkt krytyczny dla świętego Graala technologii – transmisji zapachów w formie cyfrowej.

Podczas ostatniej dekady, urządządzenia popularnie nazywane elektronicznymi nosami, bądź ‘eNosami,’ zostały zaprojektowane tak, żeby rozpoznawać znane im zapachy.

Podstawowym elementem eNosów są zestawy specjalnych chemicznych sensorów.

Jeżeli któryś z zapachów zostanie rozpoznany przez  eNos, jego budowa moleklarna stymuluje wybrane  sensory, tworząc unikalny elektryczny wzór, charakterystyczny dla danego zapachu.

Podobnie jak pies policyjny, eNos najpierw musi być “wyszkolony” w rozpoznawaniu zapachów budując swoistą bazę danych, zawierającą przetworzone na postać cyfrową wzory. Możliwe staje się wówczas rozpoznanie wybranego zapachu poprzez porównanie go istniejącym już kodem  w bazie.

Ale niestety w przećińwieństwie do ludzi,  jeśli ‘elektroniczny nos’ nie odnajdzie zapachu w swojej bazie danych, wogóle na niego nie zareaguje.

Tak więc zespół naukowców z Weizmann, pod przewodnictwem Dr. Rafi Haddad opracował całkiem inną metodę rozpoznawania zapachów.

Zamiast uczyć ‘elektronicznego nosa’ rozpoznawania poszczególnych zapachów, uczyli oni go oceniać zapach na osi pomiędzy najprzyjemniejszym, a tym najmniej przyjemnym.

Jako pierwszy krok poprosili oni grupę rodzimych Izraelczyków, aby ocenili przyjemność grupy zapachów według 30-punktowej skali od “bardzo przyjemny” do “bardzo nieprzyjemny”.

Na podstawie przeprowadzonych badań napisali oni algorytm, który zastosowali w ‘EN’. Co się okazało po testach, na zupełnie innej grupie izraelczyków – skuteczność ‘EN’, wynosiła aż 80%. Jeżeli natomiast wybór polegał na wytypowaniu zapachu tylko jako przyjemny, bądź nieprzyjemny skuteczność rosła do ponad 99%.

Co ciekawe urządzenie testowano również na grupie imigrantów z Etiopii i wyniki w oparciu o tę samą skalę były podobne, co utwierdziło naukowców tylko w fakcie, że ocena, czy dany zapach jest przyjemny, czy też nie, jest cechą wrodzoną.

Oczywiście istnieją pewne uwarunkowania kulturalne, ale podczas oceny zapachu nie są one aż tak istotne jak niegdyś sądzono.

Dzięki badaniom naukowców z Weizmann, znacznie przybliżamy się do przesyłania zapachów drogą elektroniczną. Możliwe będzie wówczas stworzenie odpowiedniej, niepowtarzalnej gamy zapachów przy grach, filmach, czy muzyce. Jednak na takie urządzenia musimy jeszcze poczekać dobre parę lat.

źródło: http://www.sciencedaily.com, opracowanie: mag.media.pl

Panele zamontowane przez Holenderską firmę w Sustainable Dance Club, obniżają się o około 1 cm, za każdym razem gdy ktoś na nie nadepnie, a  silnik zamienia tym samym energię mechaniczną na elektryczną.

Według Sustainable Dance Club, taniec jednej osoby na płytce może generować od 2 do 20 watów energii, w zależności od jej wagi. Władze Toulouse planują zainstalować panele w centrum miasta i testować je przez dwa tygodnie, zanim ostatecznie zdecydują się na to rozwiązanie.

Obliczenia matematyczne wskazują niestety, że nawet jeśli każdy mieszkaniec miasta spędzi godzinę   na codziennym spacerze po mieście, w którym każdy cal kwadratowy chodnika pochłonie jego energię, nie da to mimo wszystko wystarczająco dużo energii do oświetlenia ulic, a nawet w znacznym stopniu nie zrekompensuje kosztów ich oświetlenia .

Zapewne instalacja tego typu paneli w dużym mieście, gdzie gęstość zaludnienia jest niewielka – mija się z celem. Ale instalacja ich np. w  Huntington, West Virginia, gdzie piesi prawdopodobnie generują dwa lub trzy razy więcej mocy niż przeciętny Francuz, można by  rozpocząć produkcję realnej energii.

Śmierdzące, trujące, wypełnione dwutlenkiem węgla i węglowodorem ‘

Odkrycie to jest nie tylko przedmiotem zainteresowania biologów.  Pitch Lake jest uważane za miejsce do złudzenia przypominające takie, z jakimi można by się spotkać na Tytanie – jednym z księżyców Saturna. Więc jeśli bakterie mogą przetrwać w Pitch Lake, mogą być w stanie rozwijać się na wrogiej powierzchni Tytana.

Drobne jednokomórkowe formy życia znalezione w Pitch Lake są bardzo wyjątkowe i bardzo wytrzymałe. Najczęściej są to bakterie archaiczne, które mogą bez problemu przetrwać w atmosferze beztlenowej.

Żywią się one węglowodorami, oddychają metalami i wymagają bardzo małej ilości wody. Zasadniczo, są one przeciwieństwem niemal wszystkich innych form życia występujących na ziemi  (Podobne zostały znalezione w podmorskich szybach naftowych).

Wszystkie te fakty utwierdzają nas tylko w teorii, że Tytan jest zbyt trudnym miejscem do rozwijania się życia, które znamy na ziemi – czyli takiego, które potrzebuje wody w stanie ciekłym. Patrząc przez pryzmat nauki, która opiera się o zjawiska i elementy znajdujące się wyłącznie na naszej planecie jest według naukowców zbyt egoistyczne. Poziom wiedzy, który posiadamy w tej chwili o innych planetach naszego, bądź  tym bardziej innych układów planetarnych opiera się w dużej mierze na założeniach, które często poparte są wyłącznie znikomymi faktami oraz odległymi obserwacjami.

Może się okazać, że to co nazywamy życiem  tutaj, gdzie indziej – czyli na innej niż ziemia planecie – nie będzie  nawet przypominać organizmów u nas występujących. Całkiem możliwe, że powstały tam różne niż u nas formy życia, które niczym nie przypominają znanych człowiekowi istot.

na podstawie: www.popsci.com, tłumaczenie i opracowanie: mag.media.pl.

W normalnych warunkach wirusy wyrządzają zwykle wiele szkód, ale mogą  jednocześnie stać

Np. niektóre bakteriofagi zostały zaprojektowane tak, aby czyścić beznadziejnie wyglądające infekcje, które bez nich byłyby praktycznie nie do wyleczenia.

Podobnie, materiał genetyczny wirusów został wykorzystany w celu ułatwienia produkcji biopaliw. Zespół z MIT (Massachusetts Institute of Technology) wykorzystuje zmodyfikowany wirus do montażu biologicznych  “nano-rusztowań”, niezbędnych do podziału wody na jej dwie części składowe wodór i tlen, które jak powszechnie wiadomo, są doskonałym paliwem.

Oczywiście, inne sposoby podziału wody na wodór i tlen istnieją, ale żaden z nich nie był dotychczas tak wydajny i prosty, jak metoda stosowana przez rośliny do utleniania wody w procesie fotosyntezy, używając w tym celu energię z zewnątrz ( energię słoneczną).

Niestety starania, aby wyodrębnić fotosyntetyzujące składniki z roślin do wykorzystania w ogniwach słonecznych okazały się w dużej mierze nieskuteczne.

Zespół MIT-u zdecydował się więc zaprojektować wirusy tak, aby sztucznie naśladowały proces fotosyntezy występujący u roślin. Wykorzystali oni w tym celu pigment biologiczny – porfiryny cynku oraz jako katalizatora – tlenek irydu. Korzystając z tych dwóch składników, zespół był już w stanie naśladować naturę swoją własną fotosyntezą, która okazała się bardzo skuteczna w przemianie wody w paliwo – w porównaniu do metody wykorzystywanej przez rośliny . Ale żeby skutecznie przeprowadzić taką reakcję, wykorzystywane w niej katalizatory oraz pigmenty musiały być odpowiednio ze sobą zestawione.

W eksperymencie wykorzystali oni szczep wirusa M13, który łatwo ulega wszelkim modyfikacjom, dzięki nieskomplikowanej budowie. Jest to nieszkodliwe dla człowieka, ale bardzo pomocne przy badaniach naukowych  nano-rusztowanie biologiczne. Naukowcy rozmieścili na obu przeciwnych końcach wirusa tlenek irydu oraz porfiryny cynku. Pigment (porfiryny cynku) wychwytywał energię słoneczną oraz przekazywał ją w dół długości wirusa gdzie znajdował się katalizator (tlenek irydu). Energia ta reagowała na iryd, który w odpowiedzi wydzielał z wody tlen.

Jednak w tym całym procesie wciąż brakuje jednego istotnego etapu. Mimo tego, że tlen został wyodrębniony z wody, to niestety wodór wciąż pozostawał niewykorzystany w postaci wolnych protonów i elektronów.

Obecnie naukowcy pracują nad innym “bionaśladowczym” systemem, który pozwoli wyodrębnić wodór do postaci użytecznej i możliwej do przechwytywania. Ale od skutecznego procesu, który pozwolił by produkować czyste paliwo na skalę przemysłową, tak jak robią to rośliny dzielą nas niestety jeszcze lata.  Zespół MIT ma nadzieje stworzyć kompletne, samowystarczalne urządzenie, które będzie mogło wykonać kompleksowo proces podziału wody na wodór i tlen w warunkach laboratoryjnych, w ciągu dwóch lat.

źródło: www.popsci.com, tłumaczenie i opracowanie: mag.media.pl.